RAMAZAN KÜLTÜRÜ-2

RAMAZAN KÜLTÜRÜ-2

​      Ramazan ayının o kendine has dokusunu tamamlayan en canlı unsurlar, kuşkusuz işitsel geleneklerimizdir. Sahurun sessizliğini bölen davul sesi, iftar vaktinin müjdecisi olan top atışı ve bu ikisi arasına yerleşmiş o eşsiz maniler; kültürel kimliğimizin ayrılmaz birer parçasıdır.
       ​Ramazan’ın kalbi sahurda atmaya başlar. Gün doğmadan önceki o loş vakit, sadece bir yemek yeme anı değil, manevi bir hazırlığın başlangıcıdır.
​       Teknolojinin, alarmların ve telefonların olmadığı dönemlerde Ramazan davulcusu; mahallenin uykusunu bekleyen ve onları uyandırmakla görevli olan kişidir. Davulcu, sadece gürültü çıkaran biri değil, mahallenin nabzını tutan bir "uyandırıcıdır".
​      Davulun ritmine eşlik eden Ramazan manileri, bu geleneğin edebiyatıdır. Genellikle halkın dilinden döklen; bazen nüktedan, bazen de nasihat dolu dörtlüklere dayanır.

​Bak geldi mübarek ay,
Sofrada eksik olmaz çay,
Davulun sesiyle uyan,
Sahura kalkmak ne kolay!

​         Orucun sona erdiği an olan iftar, Türk kültüründe büyük bir disiplin ve sabrın zaferi olarak kutlanır.
​         Saatin ve radyonun yaygın olmadığı dönemlerde iftar topu, tüm şehrin aynı anda haberdar olması için başlatılmıştır. Bugün bile modern şehirlerde, vaktin girdiğini bildiren o gümleme sesi duyulmadan çorba kaşığı kâseye uzanmaz.
​        Top sesinin ardından oruç genellikle su, hurma veya bir zeytin tanesiyle açılır. Bu, hem sünnete uygunluk hem de mideye verilen nazik bir "başlangıç" selamıdır.

​        Sahurda davul sesiyle başlayan o niyetli bekleyiş, gün boyu süren bir nefis terbiyesine dönüşür ve akşamın serinliğinde patlayan top sesiyle bir şölene evrilir. Bu döngü, toplumun her kesimini aynı ritimde buluşturur.
​      "Ramazan Kültürü-3" ile geçmiş ve şimdiki Ramazanları karşılaştırmalı olarak ele alacağım.
      ​Dualarınız kabul olsun.

​Muharrem PALA
    Şair - Yazar