Benim Kısa Hayatım

Benim Kısa Hayatım

“İnsan bazen kendi hayalini kaybeder… Sonra başkalarının hayali olur.”

Hayat bana en büyük derslerini kazandığım günlerde değil, kaybettiğim günlerde verdi.

Çocukken dünya bana çok büyük gelirdi. Ama hayallerim dünyadan daha büyüktü. Tek bir hedefim vardı: Dünya şampiyonu olmak.

İlkokul yıllarında matematikle hiç anlaşamazdım. Defalarca çalışır, yine de istediğim sonucu alamazdım. Annem ilkokul öğretmeniydi. Akşamları karşıma oturur, büyük bir sabırla bana matematik anlatırdı.

Bir gün defteri kapattı, gözlerimin içine baktı ve gülümseyerek şöyle dedi:

“Sinan, sen sporu seviyorsun. Belki iyi bir beden eğitimi öğretmeni olursun. Belki de bir gün dünya şampiyonu olursun.”

O gün, o sözün yalnızca bir annenin çocuğuna verdiği teselli olduğunu düşünmüştüm.

Meğer o cümle, bütün hayatımın başlangıcıymış.

Hayaller Küçük İmkânlarla Başladı

İmkânlarımız sınırlıydı.

Ne modern bir spor salonum vardı ne de önümde hazır bir başarı yolu…

Evimizin önüne kendi imkânlarımla küçük bir kulübe yaptım. Benim ilk spor salonum orasıydı.

Yıllarca o küçük kulübede çalıştım.

Kışın soğuğunda…

Yazın sıcağında…

Kimsenin görmediği saatlerde…

Kimsenin alkışlamadığı günlerde…

Çünkü zamanla şunu öğrendim:

İnsanı başarıya hazırlayan şey alkış değildir. İnsan, kimse görmezken de çalışabiliyorsa gerçek anlamda güçlenir.

Yıllar geçti.

Ter döktüm.

Hayal kurdum.

Bekledim.

Ama beklediğim başarı bir türlü gelmedi.

Sonra, “Askerliğimi yapayım.” dedim.

Askerlik dönüşünde içimdeki ateş hâlâ sönmemişti. Yeniden başladım.

Tam her şey yoluna girmeye başlamışken hayat karşıma hiç beklemediğim bir engel çıkardı.

Bir an…

Bir hareket…

Ve ön çapraz bağım koptu.

O an yalnızca dizim değil, hayallerim de yere düştü.

Yirmi altı yaşındaydım.

On altı yıllık emeğimin sona erdiğini düşündüm.

İnsan bazen en büyük acıyı kaybettiğinde değil, yeniden başlayacak gücü kendisinde bulamadığında yaşıyor.

Ben de uzun süre böyle hissettim.

Bir Kitap, Bir Soru Ve Değişen Hayat

Sonra bir gün Mimar Sinan’ın hayatını okumaya başladım.

En önemli eserlerini elli yaşından sonra verdiğini öğrendiğimde kitabı kapattım.

Uzun süre düşündüm.

Ve kendime yalnızca bir soru sordum:

“Hayallerim gerçekten bitti mi, yoksa ben mi vazgeçiyorum?”

İşte hayatımın yönü o gün değişti.

Kıbrıs’ta Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği bölümünü kazandım. Üniversitenin kickboks ve muaythai takımına katıldım.

İlk antrenmanda hocam ayağıma baktı ve yalnızca şunu söyledi:

“Çalışırsan olur.”

Ben çalıştım.

Sabrettim.

İnandım.

Yıllar önce kaybettiğimi düşündüğüm özgüvenimi yeniden kazandım.

Defalarca Kıbrıs şampiyonu oldum.

Okulumu başarıyla tamamladım.

Ve sonunda öğretmen oldum.

Artık önümde yeni bir hayat vardı.

Şampiyon Olmaktan Daha Büyük Bir Hayal

Yolum Van’ın Erciş ilçesine düştü.

Depremin ardından şehir yeniden ayağa kalkmaya çalışıyordu.

Fakat yıkılan yalnızca binalar değildi.

Bazı çocukların umutları da enkazın altında kalmıştı.

Bazıları sessizdi.

Bazıları içine kapanmıştı.

Bazıları yanlış arkadaşlıkların eşiğinde dolaşıyordu.

Bazılarının ise yalnızca bir kişinin onlara,

“Sen başarabilirsin.”

demesine ihtiyacı vardı.

İşte o gün hayatımın en önemli gerçeğini anladım:

Benim görevim yalnızca şampiyon olmak değildi. Benim görevim umut olmaktı.

Bir çift eldivenle başladık.

Ne doğru düzgün bir salonumuz vardı…

Ne yeterli malzememiz…

Ne de arkamızda büyük destekler…

Ama inancımız vardı.

O küçük spor salonunda yalnızca yumruk atılmıyordu.

Orada çocuklara yeniden ayağa kalkmak öğretiliyordu.

Her öğrencide biraz kendimi görüyordum.

Kimi yoksullukla mücadele ediyordu.

Kimi yalnızlıkla…

Kimi umutsuzlukla…

Kimi kötü alışkanlıkların kıyısından dönmeye çalışıyordu.

Bu nedenle biz önce sporcu yetiştirmedik.

Önce insan yetiştirdik.

Sonra madalyalar geldi.

Van şampiyonlukları…

Türkiye şampiyonlukları…

Avrupa dereceleri…

Dünya şampiyonlukları…

Bir gün dışarıda kavga eden bir çocuk gördüm.

Yanına gittim.

Ailesiyle konuştum.

Onu spor salonuna davet ettim.

Yıllar sonra aynı çocuk dünya şampiyonu oldu.

O gün bir kez daha anladım:

Bazen bir insanın kaderi, hayatına dokunan başka bir insanın tek bir cümlesiyle değişebiliyor.

Madalyalardan Daha Değerli Bir Şey

Yıllar geçti.

Sporcular büyüdü.

Şampiyonlar yetişti.

Öğretmenler yetişti.

Antrenörler yetişti.

Akademik çalışmalar yaptım.

Milli takım formasını antrenör olarak taşımanın gururunu yaşadım.

Ama bütün bunların içinde bana en büyük mutluluğu veren hiçbir zaman madalyalar olmadı.

Beni en çok mutlu eden şey, yıllar sonra bir öğrencimin yanıma gelip:

“Hocam, iyi ki vazgeçmemişsiniz.”

demesiydi.

Çünkü o cümlede bütün kupalardan, bütün madalyalardan ve bütün unvanlardan daha büyük bir anlam vardı.

Hayat Bana Başka Bir Hayal Verdi

Bugün geriye dönüp baktığımda çok net görüyorum:

Hayat bana çocukken kurduğum hayali vermedi.

Onun yerine çok daha değerli bir şey verdi.

Ben dünya şampiyonu olmayı hayal ederek yola çıktım.

Hayat bana dünya şampiyonları yetiştirmeyi nasip etti.

Ben kendi madalyamın peşinden koştum.

Allah bana yüzlerce çocuğun madalyasına ortak olmayı nasip etti.

Şimdi biri bana,

“Hayatınızın en büyük başarısı nedir?”

diye sorsa;

Ne kupalarımı gösteririm…

Ne madalyalarımı…

Ne de unvanlarımı…

Sessizce spor salonunun kapısını açarım.

İçeri giren çocukları gösteririm.

Ve derim ki:

“İşte benim en büyük eserim…”

Çünkü insan arkasında yalnızca kupalar bırakmaz.

İnsan, arkasında iz bırakır.

Gençlere Bir Sözüm Var

Eğer bu satırları okuyan bir genç varsa, senden tek bir isteğim var:

Şartların ne olursa olsun, düştüğünde ayağa kalk.

Kaybettiğinde yeniden dene.

Yolun kapandığında başka bir yol ara.

Çünkü insan, hayallerine ulaşamadığı için kaybetmez.

Vazgeçtiği gün kaybeder.

Ben bunu yaşayarak öğrendim.

Bugün bütün kalbimle inanıyorum ki bir insanın değiştirebileceği en değerli hayat, önce kendi hayatıdır.

Kendi hayatını değiştirmeyi başaran bir insan ise bir gün mutlaka başkalarının hayatına da umut olur.

Belki benim hikâyem dünya şampiyonluğu ile bitmedi.

Ama bugün biliyorum ki hayatın bana verdiği en büyük şampiyonluk, başka insanların hayatına dokunabilmekmiş.

Çünkü bazen insan kendi hayaline ulaşamaz.

Fakat o hayalin ışığını başkalarına taşıyabilir.

Ve belki de gerçek başarı tam olarak budur.

Kendi hayalinin peşinden koşarken, başkalarının hayallerine yol açabilmek…

Dr. Sinan AĞLAR